Nowatorski docelowy modulator komórek T, Efalizumab, do łuszczycy plackowatej

Interakcje między antygenem związanym z funkcją leukocytów typu (LFA-1) i międzykomórkowymi cząsteczkami adhezyjnymi są ważne w patogenezie łuszczycy. Efalizumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne, wiąże się z podjednostką . (CD11a) LFA-1 i hamuje aktywację komórek T. Metody
W wieloośrodkowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, kontrolowanym placebo, podwójnie ślepym badaniu klinicznym, przypisujemy 597 osobników z łuszczycą do otrzymywania efalizumabu podskórnego (1 lub 2 mg na kilogram masy ciała na tydzień) lub placebo przez 12 tygodni. W zależności od odpowiedzi po 12 tygodniach, badani otrzymywali dodatkowe 12 tygodni leczenia efalizumabem lub placebo. W 24 tygodniu badania przerwano leczenie, a pacjentów obserwowano przez kolejne 12 tygodni.
Wyniki
W 12. tygodniu nastąpiła poprawa o 75 procent lub więcej w zakresie wskaźnika nasilenia i nasilenia łuszczycy u 22 procent osób, które otrzymały mg efalizumabu na kilogram na tydzień i 28 procent osób, które otrzymały 2 mg efalizumab na kilogram na tydzień, w porównaniu z 5 procentami pacjentów w grupie placebo (p <0,001 dla obu porównań). Pacjenci leczeni efalizumabem mieli lepszą poprawę niż pacjenci z grupy placebo już w tygodniu 4 (P <0,001). Wśród pacjentów leczonych efalizumabem, którzy uzyskali poprawę o 75 procent lub więcej w 12. tygodniu, poprawa utrzymywała się przez 24 tygodnie u 77 procent tych, którzy nadal otrzymywali efalizumab, w porównaniu z 20 procentami osób, które przeszły na placebo (P <0,001 dla obu porównań). Po odstawieniu efalizumabu w 24. tygodniu u około 30% pacjentów w 12-tygodniowym okresie obserwacji poprawa o 50% lub więcej w zakresie wskaźnika nasilenia i nasilenia łuszczycy utrzymywała się. Efalizumab był dobrze tolerowany, a działania niepożądane były na ogół łagodne do umiarkowanych.
Wnioski
Leczenie efalizumabem spowodowało znaczną poprawę łuszczycy plackowatej u osób z chorobą o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu. Przedłużenie leczenia z 12 do 24 tygodni zaowocowało zarówno utrzymaniem, jak i poprawą odpowiedzi.
Wprowadzenie
Przewlekła łuszczyca plackowata dotyka około 2 procent światowej populacji i powoduje upośledzenie podobne lub większe niż w przypadku innych poważnych chorób, takich jak cukrzyca, zapalenie stawów, depresja i rak.1,2 Leczenie układowe jest ograniczone działaniami toksycznymi (np. uszkodzenie narządów wewnętrznych, supresja szpiku kostnego, rak i teratogeneza), interakcje z innymi lekami oraz potrzeba intensywnego monitorowania laboratoryjnego.3-7 Niezaspokojona potrzeba bezpiecznych i skutecznych terapii połączona z lepszym zrozumieniem patogenezy łuszczyca spowodowała rozwój ukierunkowanych terapii biologicznych.
Łuszczyca jest nieuleczalną chorobą autoimmunologiczną, w której pośredniczą limfocyty T8. Cząsteczka adhezyjna limfocytów T, antygen związany z leukocytami typu (LFA-1), wiąże się z międzykomórkową cząsteczką adhezyjną (ICAM-1), ułatwiając procesy istotne do patogenezy łuszczycy, w tym migracji limfocytów T z krążenia do tkanek skóry i naskórka, z późniejszą reaktywacją.9 Przeciwciała monoklonalne przeciw LFA-1 hamują aktywację limfocytów T i ich adhezję do śródbłonka naczyniowego, zapewniając podstawę dla celowanie LFA-1 w łuszczycę.10-13 Efalizumab, humanizowane monoklonalne przeciwciało IgG1, wiąże się z podjednostką . LFA-1 (CD11a), hamując wiązanie limfocytów T z komórkami śródbłonka, ich ruch z krążenia do skóry właściwej i tkanki naskórka oraz ich aktywację i reaktywację
[przypisy: indrol, kamil składowski twitter, gemini łask ]