Wyniki u sportowców z zaznaczonymi nieprawidłowościami w repolaryzacji EKG ad 6

Ci sportowcy wykazywali stosunkowo łagodny przerost lewej komory (grubość ściany, 13-16 mm) w połączeniu z nierozcieńczoną wnęką (wymiar końcowo-rozkurczowy, 47 do 50 mm) w przypadku braku nadciśnienia układowego, a także łagodny skurczowy ruch przedniej części zastawka mitralna w jednym i migotanie komór lub częstoskurcz komorowy w dwóch.21 Kardiomiopatia rozrodcza (wymiar końcowo-rozkurczowy lewej komory, 62 mm, frakcja wyrzutowa, 40%) rozwinięta u innego sportowca podczas 9-letniej obserwacji.22 Szczegółowe opisy przebieg kliniczny u tych pięciu pacjentów jest dostępny w dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org. Inne stany sercowo-naczyniowe, które rozwinęły się w badanej grupie obejmowały nadciśnienie układowe u trzech osób, miażdżycową chorobę wieńcową (wymagającą obejścia) w jednym zapaleniu mięśnia sercowego w jednym i częstoskurcz nadkomorowy (wymagający ablacji częstotliwością radiową) w jednym (Tabela i Tabela 2). W przypadku pozostałych 70 sportowców z nieprawidłowymi zapisami elektrokardiograficznymi (86%) przebieg kliniczny pozostawał niewyjaśniony w ciągu 9-letniego okresu obserwacji (ryc. 2).
Natomiast żaden z 229 sportowców z prawidłowymi EKG, reprezentującymi grupę kontrolną, nie miał dowodów kardiomiopatii podczas obserwacji (P = 0,001 dla porównania z częstością kardiomiopatii u pacjentów z nieprawidłowymi EKG) (Tabela 1). Tylko cztery (2%) miało dowody na inne zaburzenia sercowo-naczyniowe (Tabela i Tabela 2). U jednego z tych sportowców zapalenie mięśnia sercowego rozwinęło się w wieku 19 lat, rok po wstępnej ocenie; w innym, zapalenie osierdzia rozwinęło się w wieku 28 lat, 2 lata po początkowej ocenie. Ponadto stwierdzono częstoskurcz nadkomorowy u dwóch sportowców po 2 i 3 latach obserwacji (wymagający ablacji częstotliwości radiowej w jednym). Ogólna częstość występowania nieprawidłowości w zakresie układu sercowo-naczyniowego wynosiła zatem 14% (11 z 81 sportowców) w badanej grupie, w porównaniu z 2% (4 z 229 sportowców) w grupie kontrolnej (p = 0,001).
W naszej badanej populacji negatywna wartość predykcyjna prawidłowego EKG wynosiła 100%, co wyklucza rozwój kardiomiopatii i 98%, aby wykluczyć rozwój jakiejkolwiek nieprawidłowości pracy serca. Dodatnia wartość predykcyjna nieprawidłowego EKG wynosiła 6% dla kardiomiopatii i 14% dla dowolnego stanu serca. Wśród uczestników badania, u których następnie rozwinęła się kardiomiopatia, żaden z nich nie wykazał poprawy lub ustąpienia znaczących nieprawidłowości w repolaryzacji w spoczynkowym zapisie EKG w czasie (tab. 2).
Dyskusja
Wysoko wyszkoleni sportowcy czasami okazują nienormalne wzorce EKG, z których wiele jest często uznawanych za niewinne przejawy remodelingu serca związane z systematycznym i intensywnym procesem ćwiczeń.1-13 Jednak w niewielkiej, ale ważnej podgrupie sportowców, 14 EKG może być znacznie nienormalny, a nawet dziwaczny wygląd, sugerujący obecność patologicznego stanu serca, takiego jak kardiomiopatia przerostowa lub arytmogenna kardiomiopatia prawej komory.21,28,29 Nieprawidłowe wzorce repolaryzacji odnotowano wcześniej u 2 do 4% dużych populacji wyszkolonych sportowców którzy są młodymi dorosłymi (w wieku od 18 do 35 lat) .14,30
Takie wyraźnie nieprawidłowe zapisy EKG stanowią pytanie diagnostyczne, gdy pojawiają się w przypadku braku wykrywalnej strukturalnej choroby serca
[przypisy: makrocytoza, bibobus, aminotransferaza asparaginianowa ]